Reisverslag van Linde

Linde is op bezoek geweest bij haar sponsorkindje. We ontvingen hiervan een mooi reisverslag, die we graag met jullie delen.

Ontmoeting met Sindhuja
Toen ik 8 jaar was stelde mijn moeder voor om een kind te sponseren in India. Ik en mijn broers
vonden dat alle drie een mooi idee waar we ook wel wat van ons zakgeld aan wilde besteden.
Zo hadden we opeens via DEET contact met drie kinderen in India. Santhia was mijn leeftijd en
ze werd mijn penvriendin. 4 jaar geleden, toen we beide16 waren, moest ze helaas uit het
programma, ze ging verhuizen omdat haar moeder ging werken bij familie in de stad. Ik was hier
best verdrietig over. We besloten een ander meisje te sponseren. Zij heet Sindhuja en is nu 13
jaar en zit in het programma van SDJT.
In augustus was ik een maand in India bij mijn vriend in Auroville, Tamil Nadu. Vanuit hier is het
minder dan twee uur rijden naar Karaikal, naast het dorp van Sindhuja. Ik nam contact op met
Dr. Sebastian. Toen hij hoorde dat mijn vriend Tamil spreekt gaf hij mij het nummer van Suresh.
Hij is een van de medewerkers die verantwoordelijk zijn voor de begeleiding van de kinderen in
de dorpen binnen het sponsorprogramma. Hij kent de thuissituatie van de kinderen en zorgt
bijvoorbeeld ook dat de kadootjes bij de kinderen terecht komen. Suresh zei dat we in het
weekend konden langskomen, dan kon ik Sindhuja in haar dorp opzoeken en daarna samen
met haar boodschappen doen .
Ik was best zenuwachtig, ik ken de cultuur niet en wist niet wat ze van mij verwachten. Het
bleek ook de eerste keer te zijn dat er iemand van de sponsoren naar dit dorp zou komen.
Eenmaal aangekomen had ik geen tijd meer om me zorgen te maken. We stapten de taxi uit en
werden onmiddelijk van alle kanten omringd door kinderen en vrouwen. Het bleek de bedoeling
dat we een huisje binnen gingen terwijl er bloemblaadjes over ons heen werden gestrooid en
een bloemenkrans om onze nek werd gehangen.
Het plan was duidelijk veranderd: we moesten eerst de familie en de rest van het dorp
ontmoeten. Binnen in het huisje mochten we op het bed gaan zitten, de enige plek waar je niet
op de grond zat. Het hele huisje was stampvol. Ik voelde me wat overdonderd door dit welkom.
Al snel was Sindhuja niet meer verlegen en stelde ze zichzelf aan ons voor, samen met haar
kleine broertje en zusje en haar moeder. Met mijn vriend als vertaler lukte het goed om met
elkaar te praten. Haar vader was aan het werk. Hij doet allerlei klusjes op het land of in de
bouw. Ook de anderen vrouwen en kinderen stelde zich aan ons voor. Er werd veel gelachten.
Ondertussen kregen we water en koekjes aangeboden.
Toen we weer naar buiten gingen werden er foto’s gemaakt.
Het was tijd om Sindhuja mee naar de winkel te nemen. In de auto hield ze de hele tijd mijn
hand vast. Door de lessen op school spreekt ze al een klein beetje engels en we begrepen
elkaar redelijk goed. Ze vertelde dat het voor haar de eerste keer was dat ze in een auto zat en
dat ze op school het meest van sport houdt. Ze droeg het horloge dat wij haar 2 jaar geleden
als kadootje hadden opgestuurd. Ik gaf haar ook het armbandje dat ik voor haar had
meegenomen.
Op advies van Suresh kochten we lekkers voor de familie, een sari en schoolspullen voor
Sindhuja en zakken rijst voor de rest van het dorp.
Uiteindelijk moesten we weer afscheid nemen. Het was een hele bijzondere en emotionele
ontmoeting. Wie weet ontmoeten we elkaar nog een keer.

Linde